سلام بر تو ای عزیز !

این پست رو به دل نوشته های استاد گرامی و دوست ارجمندم ٬ جناب آقا محمد عزیز اختصاص دادم .
اسم کامل ایشون رو ذکر نمیکنم چون برای این کار ٬ اجازه ای از ایشون نگرفتم . ولی باید بگم که سالهاست خدای مهربون رو بخاطر این آشنایی دل انگیز شاکرم . ایشون استاد محترم بنده بوده و هستند و من این افتخار رو دارم که دوره های حرفه ای کامپیوتر رو در محضر گرانسنگ ایشون گذروندم . دوست داشتم کمی ایشون رو براتون وصف کنم ولی نشد ! چند بار چیزهایی رو براتون نوشتم  تا آقا محمد عزیز رو بهتر بشناسید ولی دوباره همه رو پاک کردم و جدا احساس کردم نوشتن این حرفها ٬ در شأن ایشون نیست . فقط این قضیه رو لو بدم که در مطلب اولشون ٬ منظور از همون آقای محترمی که وصفش رو خواهید خوند ٬ خود ایشون هستند و نخواستند اسم خودشون رو بیارند ! به همین جهت نوشتن "یه جوون" و از اون جوون تعریف کردند !!!
این مطالب رو ایشون از طریق ایمیل ٬ برای من ارسال کردند تا در صورت نیاز اونها رو از فیلتر مخصوص عبور داده و بعد برای شما درج کنم ! ولی به دو دلیل این کار رو نمیکنم و مطلب ایشون رو از قسمت "پاویون" روی وبلاگم میفرستم ! اول اینکه خودم به شدت با سانسور حرفها و نطرات دیگران مخالفم (اگرچه حرفهای خودم رو خیلی وقتها سانسور کردند !) دوم اینکه نوشته ایشون زیبا تر از اون بود که من بخوام با کلمات درهم و لغات نامتجانس خودم ٬ خرابش کنم . این رو هم باید بگم که اون قسمتهای داخل کروشه رو من با اطلاعات خودم اضافه کردم . پس مطلب ایشون رو عینا براتون درج میکنم و فقط قسمتی که کاملا خصوصی هست رو از ابتدای ایمیل ایشون بر میدارم . البته توی قسمت خصوصی هم چیز خاصی ننوشتن ها !!!
قسمت اول مربوط به مطالب نوشته شده در پست جلسه اول تا هشتم بوده و قسمت دوم ٬ دلنوشته اختصاصی ایشون برای پست "جلسه نهم - ویژه نامه" هست . بخونید و حالشو ببرید !

 دورادور نظر دادن کار خیلی سختیه اما غیر ممکن نیست . منم که الان صدام در نمیاد و میزبان مهمانوازی برای سرما خورگی شده ام ، بد نیست یه چی بنویسم بلکه لااقل صدای شما رو در بیارم !!

 بنظر میرسه کلاس شما مصداقی بر این ضرب المثل باشه : "آواز دهل شنیدن از دور خوش است"

چون من فقط دوست دارم داستان بخونم و خلاصه کارها رو ببینم . حداقل بهتر از اینه که سه ساعت سیخ بشم (منظورم چشهایم است!) تا ببینم آخرش چی میشه.
اما یه نکته ، از اینکه شنیدم شما هم در یه "هاله" دیده شدید بسیار نگران شدم و .... (تا همین جا بسه و گر نه بینده های سایت که نمیدونم تا حالا مثل من گرامی بودن یا نه ، با دیدن عبارت "مشترک گرامی ..." یهو گرامی میشن!) 

یه چیزی درباره سازمان محترم فنی و حرفه ای تو دلم مونده که تا نگم راحت نمیشم ، اما قبل از اون میخوام یه قصه براتون تعریف کنم که حال کنید . البته این قصه ، که سعی میکنم خیلی خلاصه باشه ، دور از شوخیه و کاملا واقعیه :

شروع داستان ----------

یکی بود یکی نبود ، زیر گنبد کبود یه جوون بود . یه جوون رعنا و رشید (البته چون اونو نمشناسید دارم ایجوری ازش تعریف میکنم وگرنه خودش از لحاظ قانونی و شرعی اجازه نمیده کسی ازش تعریف کنه !) . خلاصه این جوون که عشق خدمت و مهرورزی داشت دیوونه اش میکرد ، روزی که مدرک کامپیوترش رو از دانشگاه کمبریج گرفته بود ، [به اصرار دوستان که خلاصه شما اینهمه اطلاعات و معلومات داری ، بخاطر خدا بیا و این ملتو از دانش خودت محروم نکن] یه یا علی گفت و رفت سراغ یکی از مراکز آموزش کامپیوتر استان مقدس قم . بالاخره چه خدمتی بهتر از تدریس علمی نوین و چه جایی بهتر و مقدستر از شهر قم . خیلی خاکی و متواضع وارد اون موسسه شد . مهرورزی داشت از همه جاش بیرون میزد که ناگهان به اتاق مدیریت رسید . یک "سلامن الیکم" اساسی ایراد کرد و بعد از احوال پرسی گفت : "من هیچی حالیم نیست اما بدم نمیاد خدمتی بکنم و کاری کنم که هاله کذایی که الان دور من رو گرفته دور دانشجویان شما رو هم بگیره" . آقای مدیر گفت : "اینکه شما چیزی حالتون نیست تو کت من نمیره ، یا قیافه شما غلط اندازه یا اینکه واقعه یه چیزی حالیتونه" . جوون که اصلا دوست نداشت ریا بکنه گفت : "اصلا از تعریف کردن از خودم خوشم نمیاد چون ریا میشه ، ولی چکار کنم که مجبورم کردید . من مدرک تخصصی کامپیوتر خودم رو که توسط دانشگاه کمبریج اعطا میشه ، از طریق سفارت امپریالیستی و استعماری انگلستان اخذ کردم و اکنون مایلم به اسلام و مسلمانان خدمت کنم" . مدیر موسسه کفش بریده بود (یا به قول جناب عیدی : کفشش نه ، کف او !) و در مورد رشته هایی که جوون میتوانست تدریس بکنه سوال کرد . جوونه بهش گفت از برنامه نویسی ها :
Delphi, C++ Builder, Java, HTML, PHP, Perl, MATLAB, PROLOG, SML  و غیره که دیگه یادش نبود (اینا رو میگم چون خودم اونجا بودم)
از گرافیک :
Photoshop, Flash, Freehand, PhotoImpact, Premier, VideoEditor  و غیره . آخرش گفت شبکه هم یه چیزایی بلدم . این یکی رو دیگه خیلی با خجالت گفت چون احساس کرد توی حرف زدن زیاده روی کرده و شاید ریا تعبیر بشه . من که اونجا بودم داشتم دیوونه میشدم که این موجود [منظور خود آقا محمد هستند] عجب بشریه . و اینکه ما [منظور از "ما" همین ایران بی صاحب مونده هست ! که به قول بعضیها "چو مباشد تن من مباد" !] با داشتن این همه سرمایه چرا اینقدر بدبختیم. خلاصه سرتونو درد نیارم . قضیه رسید به تعیین وقت تدریس و غیره که مدیر موسسه گفت : "راستی شما کارت مربیگری دارید دیگه؟!" . جوونه گفت : "کارت مربیگری دیگه چیه؟" مدیر گفت : "همون چیزی که باهاش مجوز تدریسو میگیرن". جوون گفت : "آها ! ببخشید من بهتون نگفتم که کارتِ مدرک تخصصی کامپیوتر رو از دانشگاه کمبریج دارم؟" مدیر گفت : "نه ! باید کارت مربیگری داشته باشی وگرنه به ما گیر میدن . خواهش میکنم برو اقدام کن و کارت خودت را بگیر" . خلاصه بحث همین جوری ادامه پیدا کرد تا به این جمله اون جوون ختم شد : "من گرفتن کارت مربیگری را اهانتی مستقیم به خودم ، ساحت مقدس دانشگاه کمبریج و نیوتن که در آنجا تدریس میکرد ، میدانم . هرگز! هرگز! هرگز!" . آخه شما رو به خدا این قانونه ما داریم . دانشگاه کمبریج رو با فنی و حرفه ای مقایسه میکنن . این بدبخت [همون جوون رعنا رو میگن !] خودش یکجا همه فنی و حرفه ای رو تو یکی از جیب هاش جا میداد . خلاصه هر چی مهرورزی میخواست از خودش در وکنه ، در یک چشم بهم زدن ناپدید شد . الان اون جوون داره واسه خودش حال میکنه . میگه : "من وظیفه خودمو انجام دادم ، بقیه اش به من هیچ ربطی نداره"
آی خدا ، چقدر ما بدبختیم!! چقدر!! چقدر!!
پایان داستان ---------- 

نتیجه اخلاقی :
اول اینکه ما چقدر بدبختیم !
دوم اینکه این داستان یک مثال از فعالیتهای کاملا اصولی سازمان فنی و حرفه ای بود .
سوم اینکه آیا همه اونایی که خوب درس میدن قبلا تحت تعلیم قرار گرفتن یا سیستم فنی و حرفه ای ما همیشه اینجوری حال میکنه ، یعنی بازم خواسته متفاوت باشه ؟ تا اونجایی که این بنده متواضع خدا اطلاع دارم ، حتی برای تدریس در دانشگاههای لندن و کمبریج ، خبری از این "چیز" بازیها نیست . فقط یه مدت میرن میبینن استادشون چه جوری به بچه ها حال میده ، اونا هم مثل همون ، یه ذره بدتر ، همون کارو میکنن . حالا خیلی بخوان محافظه کار باشن و بخوان مثل ماها همیشه از لحاظ علمی ، دست دانشگاه آکسفورد و هاروارد رو از پشت ببندن ، یه دوره کوچولو ترتیب میدن و تمام . نه اینکه یک ماه کامل ، اونم روزی دو سه ساعت . این بازیا دیگه چیه در میارن ، ملتو الاف میکنن .
آخی ! یاد اون بینوایی افتادم که بچه خودشو ورداشته با خودش آورده بود . بنده خدا حتما فکر میکرده اونجا خبریه !
 حالا من از این میترسم که مبادا آخرین خطِ آخرین صفحه جزوه کلاس پداگوژی بچه ها ، این جمله را ببینیم : "آی خدا چقدر ما بدبختیم!! چقدر!! چقدر!!"
مقلد گمنام امام زمان !

قسمت دوم یعنی همون دلنوشته ای که وعده اش رو داده بودم :