سلام عزیز !
سلام رفیق ته مرام !
سلام چیپس و پنیر سفارشی !
سلام آلبالو !
سلام خوشمزه !
سلام قربونت ورم !
سلام قربون ... ! بهتره دیگه ادامه ندم !!!

آقا امروز من سرحال سرحالم !
جدا به این قضیه ایمان آوردم که میگه تنها راه استخلاص ٬ مبارزه است و بس !
ما هم از این قاعده مستثنی نبودیم و خلاصه اینکه ٬ مبارزه باعث استخلاصمون شد !
آقا میدونید جریان چیه ؟!
ما امروز (بخاطر مسایل روز گذشته) با بی میلی تمام ٬ سر کلاس بودیم .
مجله کامپیوتر مورد علاقه ام رو هم با خودم برده بودم سر کلاس که مقاله آقا محمد رو بخونم ! البته وقت اینقدر زیاد بود که میشد کل مجله رو یه دور خوند !!!
استاد کلاس هم داشت توضیح میداد و بر و بچ هم طبق معمول ٬ مشغول ... بودند !
رهبر اپوزیسیون هم که دیگه روزه سکوت گرفته و قسم خورده بود که تا آخر دوره ٬ حتی یک کلمه هم حرف نزنه و نظراتش و اشکالاتی که به ذهنش میرسه رو فقط برای خودش نگه داره ! (چون باعث میشد از وقت تلف شده کلاس استفاده بشه و یا به اصطلاح استاد کلاس ٬ وقت [هدر رفته] کلاس تلف بشه !) این بود که استاد کلاس بدون هیچگونه مخالفت و یا تحلیلی ٬ یکه تاز میدان سخنوری بود !
بعد از حدود نیم ساعت ٬ سوالات استاد کلاس و پاسخ های بی سر و ته همونهایی که قبلا وصفشون رو گفته ام ٬ شروع شد .
نمیدونم چرا توی این هیر و ویر ٬ استاد کلاس به دشمن دیرین و مجری "طرح اتلاف وقت" گیر داد و از او خواست که جواب یک سوال رو بده !
بنظر میرسید که این کار ایشون خلاف مدعای خودشون باشه چون اگه این رهبر وقت تلف کن ٬ شروع به حرف زدن میکرد ٬ وقت گرانبهای استاد گرانبهای کلاس گرانبهای پداگوژی گرانبها و همچنین شاگردان بسیار فعال و دانشمند و فرهیخته و خیلی خوب و بچه مثبت و رو در نقاب کشیده کلاس ٬ تلف میشد !
رهبر اپوزیسیون هم که دیگه سوگند سکوت رو در وجودش یاد کرده بود !
(برخی کارشناسان معتقدند که استاد کلاس خواسته با این عمل (سوال از دشمن دیرین) نشانه های ازسرگیری روابط رو به دشمن نشون بده ! یعنی بگه بابا بیخیال ! یا بگه خوب ٬ بخشیدمت ! دیگه حرف اضافه نزن ! البته کارشناسان دیگری هم هستند که نظرات متفاوتی دارند ! ولی ترجیح میدم که این نظرات رو اعلام نکنم ! چون باعث اتلاف وقت میشه !!!)
خوب فکر میکنید نتیجه چی شد ؟
نتیجه این شد که رهبر اپوزیسیون ٬ همونطوری که روی صندلیش ولو شده بود و نشون میداد که هیچ علاقه ای به کلاس و گوش دادن حرفهای ... نداره ٬ گفت : "ترجیح میدم صحبت نکنم !"
استاد کلاس بعد از اینکه از شنیدن این جواب که با جدیت تمام ایراد شده بود ٬ یکه خورد و کمی هم رنگ به رنگ شد ٬ گفت : شما مختار هستید که حرف نزنید ٬ اختیار با شماست .
اینجا بود که با بزرگواری استاد کلاس مواجه شدیم ولی استاد طاقت نیاورد به بزرگواریش ادامه بده یا علت رو بپرسه (چون خودش ٬ علت رو ایجاد کرده و اون رو بخوبی میشناخت !) و با اشاره به نشستن رهبر مذکور روی صندلیش ٬ گفت : خوب شما میتونید از کلاس برید بیرون و توی قهوه خونه ... بشینید !
(اسمی که ایشون اشاره کرد رو بخاطر ندارم ولی از اینکه این استاد کلاس ٬ اسم و شناسنامه قهوه خونه ها رو بلد بود ٬ کمی جا خوردم ! چون توی ذهنم اومد "شما دیگه چرا ؟" !)
و اما جواب رهبر اپوزیسیون ٬ (اوخ اوخ اوخ) : "مجبورم حاضر باشم (برای حضور و غیاب) والا حتما میرفتم" !!!
بعد استاد کلاس بسرعت ٬ به طرف دفتر حضور و غیابش رفت و در حالیکه میگفت "اصلا لازم نیست ٬ من برای شما حاضر میزنم ! بفرمایید !" دنبال اسم این حقیر میگشت !!!
(آره دیگه ! خبر خوبی که قولش رو به دوست عزیزم آقا محمد و داداش گلم آقا احسان خان جیگر طلا ٬ داده بودم ٬ همین بود !!! راستی یادم رفت احوال آقا محمد رو بپرسم ! آقا محمد عزیز چطوری یا نه ؟!!)
خلاصه اینجا بودیم که استاد کلاس گفت میتونید برید و من براتون حاضر میزنم !
من هم معطلش نکردم و فورا بلند شدم ٬ مجله رو بستم و کاپشنم رو برداشتم که از اون کلاس کسل کننده بی روح بپرم بیرون !
تازه تیز بازیم گل کرد !
همینطور که داشتم خارج میشدم ٬ گفتم "جلسات دیگه هم همینطوره ؟!!"
و ایشون جواب داد "بله ! من تا آخر دوره رو برای شما حاضر میزنم ! البته باید برای امتحان عملی (همون تدریسی که باید در جمع همکلاسی ها و با حضور استاد کلاس انجام بشه) حاضر بشید !"
و من برای آخرین بار از استاد کلاس تشکر کردم و از کلاس رو نیم نگاهی انداختم و بیرون رفتم !
احساس خوبی داشتم ! البته فقط برای شخص خودم !
و احساس نا امیدی از سیستم و شرایط موجود ! البته برای سایرین !
بهرحال من از کلاس بیرون اومدم و جریان رو به اطلاع رییس آموزشگاه هم رسوندم و گفتم که من و استاد کلاس با هم توافق کردیم که من دیگه کلاس نیام !
چیزی از جریان درگیری به رییس آموزشگاه نگفتم . نه دیروز و نه امروز .
البته احتمالا کسان دیگه ای هستند که به انتشار این موضوعات علاقمندند !
موقعی که داشتم جریان کلاس نیومدنم رو به رییس آموزشگاه میگفتم ٬ اینقدر خوشحال و سرحال بودم که احتمال تنها چیزی رو که نمیداد یک درگیری درست و حسابی بود !
و اینطوری شد که من مستخلص شدم !!!
احتمالا این آخرین نوشته از خاطرات کلاسه .
البته سعی میکنم جریان تدریسم توی همین کلاس رو براتون بنویسم . البته اگه تدریسی اتفاق افتاد !

فعلا بای

سلام بر تو ای عزیز !

این پست رو به دل نوشته های استاد گرامی و دوست ارجمندم ٬ جناب آقا محمد عزیز اختصاص دادم .
اسم کامل ایشون رو ذکر نمیکنم چون برای این کار ٬ اجازه ای از ایشون نگرفتم . ولی باید بگم که سالهاست خدای مهربون رو بخاطر این آشنایی دل انگیز شاکرم . ایشون استاد محترم بنده بوده و هستند و من این افتخار رو دارم که دوره های حرفه ای کامپیوتر رو در محضر گرانسنگ ایشون گذروندم . دوست داشتم کمی ایشون رو براتون وصف کنم ولی نشد ! چند بار چیزهایی رو براتون نوشتم  تا آقا محمد عزیز رو بهتر بشناسید ولی دوباره همه رو پاک کردم و جدا احساس کردم نوشتن این حرفها ٬ در شأن ایشون نیست . فقط این قضیه رو لو بدم که در مطلب اولشون ٬ منظور از همون آقای محترمی که وصفش رو خواهید خوند ٬ خود ایشون هستند و نخواستند اسم خودشون رو بیارند ! به همین جهت نوشتن "یه جوون" و از اون جوون تعریف کردند !!!
این مطالب رو ایشون از طریق ایمیل ٬ برای من ارسال کردند تا در صورت نیاز اونها رو از فیلتر مخصوص عبور داده و بعد برای شما درج کنم ! ولی به دو دلیل این کار رو نمیکنم و مطلب ایشون رو از قسمت "پاویون" روی وبلاگم میفرستم ! اول اینکه خودم به شدت با سانسور حرفها و نطرات دیگران مخالفم (اگرچه حرفهای خودم رو خیلی وقتها سانسور کردند !) دوم اینکه نوشته ایشون زیبا تر از اون بود که من بخوام با کلمات درهم و لغات نامتجانس خودم ٬ خرابش کنم . این رو هم باید بگم که اون قسمتهای داخل کروشه رو من با اطلاعات خودم اضافه کردم . پس مطلب ایشون رو عینا براتون درج میکنم و فقط قسمتی که کاملا خصوصی هست رو از ابتدای ایمیل ایشون بر میدارم . البته توی قسمت خصوصی هم چیز خاصی ننوشتن ها !!!
قسمت اول مربوط به مطالب نوشته شده در پست جلسه اول تا هشتم بوده و قسمت دوم ٬ دلنوشته اختصاصی ایشون برای پست "جلسه نهم - ویژه نامه" هست . بخونید و حالشو ببرید !

 دورادور نظر دادن کار خیلی سختیه اما غیر ممکن نیست . منم که الان صدام در نمیاد و میزبان مهمانوازی برای سرما خورگی شده ام ، بد نیست یه چی بنویسم بلکه لااقل صدای شما رو در بیارم !!

 بنظر میرسه کلاس شما مصداقی بر این ضرب المثل باشه : "آواز دهل شنیدن از دور خوش است"

چون من فقط دوست دارم داستان بخونم و خلاصه کارها رو ببینم . حداقل بهتر از اینه که سه ساعت سیخ بشم (منظورم چشهایم است!) تا ببینم آخرش چی میشه.
اما یه نکته ، از اینکه شنیدم شما هم در یه "هاله" دیده شدید بسیار نگران شدم و .... (تا همین جا بسه و گر نه بینده های سایت که نمیدونم تا حالا مثل من گرامی بودن یا نه ، با دیدن عبارت "مشترک گرامی ..." یهو گرامی میشن!) 

یه چیزی درباره سازمان محترم فنی و حرفه ای تو دلم مونده که تا نگم راحت نمیشم ، اما قبل از اون میخوام یه قصه براتون تعریف کنم که حال کنید . البته این قصه ، که سعی میکنم خیلی خلاصه باشه ، دور از شوخیه و کاملا واقعیه :

شروع داستان ----------

یکی بود یکی نبود ، زیر گنبد کبود یه جوون بود . یه جوون رعنا و رشید (البته چون اونو نمشناسید دارم ایجوری ازش تعریف میکنم وگرنه خودش از لحاظ قانونی و شرعی اجازه نمیده کسی ازش تعریف کنه !) . خلاصه این جوون که عشق خدمت و مهرورزی داشت دیوونه اش میکرد ، روزی که مدرک کامپیوترش رو از دانشگاه کمبریج گرفته بود ، [به اصرار دوستان که خلاصه شما اینهمه اطلاعات و معلومات داری ، بخاطر خدا بیا و این ملتو از دانش خودت محروم نکن] یه یا علی گفت و رفت سراغ یکی از مراکز آموزش کامپیوتر استان مقدس قم . بالاخره چه خدمتی بهتر از تدریس علمی نوین و چه جایی بهتر و مقدستر از شهر قم . خیلی خاکی و متواضع وارد اون موسسه شد . مهرورزی داشت از همه جاش بیرون میزد که ناگهان به اتاق مدیریت رسید . یک "سلامن الیکم" اساسی ایراد کرد و بعد از احوال پرسی گفت : "من هیچی حالیم نیست اما بدم نمیاد خدمتی بکنم و کاری کنم که هاله کذایی که الان دور من رو گرفته دور دانشجویان شما رو هم بگیره" . آقای مدیر گفت : "اینکه شما چیزی حالتون نیست تو کت من نمیره ، یا قیافه شما غلط اندازه یا اینکه واقعه یه چیزی حالیتونه" . جوون که اصلا دوست نداشت ریا بکنه گفت : "اصلا از تعریف کردن از خودم خوشم نمیاد چون ریا میشه ، ولی چکار کنم که مجبورم کردید . من مدرک تخصصی کامپیوتر خودم رو که توسط دانشگاه کمبریج اعطا میشه ، از طریق سفارت امپریالیستی و استعماری انگلستان اخذ کردم و اکنون مایلم به اسلام و مسلمانان خدمت کنم" . مدیر موسسه کفش بریده بود (یا به قول جناب عیدی : کفشش نه ، کف او !) و در مورد رشته هایی که جوون میتوانست تدریس بکنه سوال کرد . جوونه بهش گفت از برنامه نویسی ها :
Delphi, C++ Builder, Java, HTML, PHP, Perl, MATLAB, PROLOG, SML  و غیره که دیگه یادش نبود (اینا رو میگم چون خودم اونجا بودم)
از گرافیک :
Photoshop, Flash, Freehand, PhotoImpact, Premier, VideoEditor  و غیره . آخرش گفت شبکه هم یه چیزایی بلدم . این یکی رو دیگه خیلی با خجالت گفت چون احساس کرد توی حرف زدن زیاده روی کرده و شاید ریا تعبیر بشه . من که اونجا بودم داشتم دیوونه میشدم که این موجود [منظور خود آقا محمد هستند] عجب بشریه . و اینکه ما [منظور از "ما" همین ایران بی صاحب مونده هست ! که به قول بعضیها "چو مباشد تن من مباد" !] با داشتن این همه سرمایه چرا اینقدر بدبختیم. خلاصه سرتونو درد نیارم . قضیه رسید به تعیین وقت تدریس و غیره که مدیر موسسه گفت : "راستی شما کارت مربیگری دارید دیگه؟!" . جوونه گفت : "کارت مربیگری دیگه چیه؟" مدیر گفت : "همون چیزی که باهاش مجوز تدریسو میگیرن". جوون گفت : "آها ! ببخشید من بهتون نگفتم که کارتِ مدرک تخصصی کامپیوتر رو از دانشگاه کمبریج دارم؟" مدیر گفت : "نه ! باید کارت مربیگری داشته باشی وگرنه به ما گیر میدن . خواهش میکنم برو اقدام کن و کارت خودت را بگیر" . خلاصه بحث همین جوری ادامه پیدا کرد تا به این جمله اون جوون ختم شد : "من گرفتن کارت مربیگری را اهانتی مستقیم به خودم ، ساحت مقدس دانشگاه کمبریج و نیوتن که در آنجا تدریس میکرد ، میدانم . هرگز! هرگز! هرگز!" . آخه شما رو به خدا این قانونه ما داریم . دانشگاه کمبریج رو با فنی و حرفه ای مقایسه میکنن . این بدبخت [همون جوون رعنا رو میگن !] خودش یکجا همه فنی و حرفه ای رو تو یکی از جیب هاش جا میداد . خلاصه هر چی مهرورزی میخواست از خودش در وکنه ، در یک چشم بهم زدن ناپدید شد . الان اون جوون داره واسه خودش حال میکنه . میگه : "من وظیفه خودمو انجام دادم ، بقیه اش به من هیچ ربطی نداره"
آی خدا ، چقدر ما بدبختیم!! چقدر!! چقدر!!
پایان داستان ---------- 

نتیجه اخلاقی :
اول اینکه ما چقدر بدبختیم !
دوم اینکه این داستان یک مثال از فعالیتهای کاملا اصولی سازمان فنی و حرفه ای بود .
سوم اینکه آیا همه اونایی که خوب درس میدن قبلا تحت تعلیم قرار گرفتن یا سیستم فنی و حرفه ای ما همیشه اینجوری حال میکنه ، یعنی بازم خواسته متفاوت باشه ؟ تا اونجایی که این بنده متواضع خدا اطلاع دارم ، حتی برای تدریس در دانشگاههای لندن و کمبریج ، خبری از این "چیز" بازیها نیست . فقط یه مدت میرن میبینن استادشون چه جوری به بچه ها حال میده ، اونا هم مثل همون ، یه ذره بدتر ، همون کارو میکنن . حالا خیلی بخوان محافظه کار باشن و بخوان مثل ماها همیشه از لحاظ علمی ، دست دانشگاه آکسفورد و هاروارد رو از پشت ببندن ، یه دوره کوچولو ترتیب میدن و تمام . نه اینکه یک ماه کامل ، اونم روزی دو سه ساعت . این بازیا دیگه چیه در میارن ، ملتو الاف میکنن .
آخی ! یاد اون بینوایی افتادم که بچه خودشو ورداشته با خودش آورده بود . بنده خدا حتما فکر میکرده اونجا خبریه !
 حالا من از این میترسم که مبادا آخرین خطِ آخرین صفحه جزوه کلاس پداگوژی بچه ها ، این جمله را ببینیم : "آی خدا چقدر ما بدبختیم!! چقدر!! چقدر!!"
مقلد گمنام امام زمان !

قسمت دوم یعنی همون دلنوشته ای که وعده اش رو داده بودم :

سلام خشک و خالی

قصدم این بود که ویژه نامه دوم را به بحثی با استاد اختصاص دهم .
از سویی ٬ حرمت استاد ٬ مانع از این کار میشد .
از سویی دیگر ٬ نوشتن مطالبم را حقی مسلم برای خویش میدانم ! علی الخصوص در محیط اینترنت .
در این تضاد ٬ تصمیم گرفتم در همینجا به استاد کلاس اعلام کنم ٬ تا آخرین لحظات جمعه آینده ٬ یعنی تا ساعت بیست و سه و پنجاه و نه دقیقه روز هجدهم آذر ماه ٬ منتظر دریافت آدرس ایمیل استاد کلاس خواهم بود تا مطالبم را بصورت خصوصی و فقط برای ایشان ارسال کنم . مسلما ایشان میتوانند با ایمیل و یا با استفاده از قسمت اعلام نظر ٬ ایمیل خود را به اطلاع من برسانند . طبیعی خواهد بود که در غیر اینصورت ٬ در نخستین لحظات بامداد شنبه ٬ نوزدهم آذرماه ٬ مطالبم را در همینجا بنگارم ! و فکر میکنم این امر ٬ برای استاد کلاس ٬ چندان جالب نباشد !
پس فعلا منتظر باشید !

خوب دوستان عزیز !
قرار بود که من در نخستین لحظات بامداد روز شنبه نوزدهم آذرماه ٬ مطالب خودم رو در مورد استاد کلاس بنویسم .
همون چیزهایی که دیگه نمیخواستم توی کلاس مطرح کنم .
چون وقت تلف شده کلاس ٬ به بطالت میگذشت ! یا وقت باطل شده کلاس ٬ تلف میشد !
ولی با توجه به دریافت مطالب خاصی که توی این روزها به دستم رسیده ٬ ترجیح میدم که این کار رو تا زمانی که این نظرات و مطالب رو کاملا بررسی نکردم ٬ به تاخیر بندازم . پس حالا فعلا بازهم منتظر باشید !
بابا شما که به صبر کردن عادت دارید !
فکر کنید این هم یک شعار انتخاباتیه دیگه !
جای دوری نمیره !
فوقش توی دوره این یکی نشد ٬ توی دوره اون یکی ! حالا توی دوره اون یکی هم نشد ٬ باز بعدیش که هست ! حالا بعدیش هم کاری نکرد ٬ باز ... و قس علی هذا !!!
شما هم حالا فعلا صبر کنید ببینیم چی میشه دیگه !

فعلا بای